Fundering: een stukje geschiedenis
De fundering is de basis waarop elk bouwwerk rust en de belasting overbrengt naar de draagkrachtige grond. De technieken om te funderen zijn door de eeuwen heen meegegroeid met de beschikbare materialen en kennis.
Van paalwoning tot heipaal
De geschiedenis van funderen begint al in de prehistorie. Mensen bouwden paalwoningen op houten palen boven moerassen en aan oevers, om zo droog te blijven en zichzelf te beschermen. Dit was de vroegste vorm van een paalfundering.
De Romeinen verfijnden het funderen aanzienlijk. Op stevige ondergrond legden zij brede funderingen op staal, waarbij de last werd verdeeld over lagen grind, steen en gestampte klei. Op slappere bodem heiden zij houten palen.
In de middeleeuwen werd het houten paalfunderen onmisbaar in waterrijke steden. Amsterdam en Venetië rusten letterlijk op miljoenen houten palen, die diep onder de grondwaterstand zijn geslagen. Doordat ze permanent onder water staan, blijven deze palen eeuwenlang behouden.
Toepassing
Met de komst van staal, cement en gewapend beton in de 19e en 20e eeuw veranderde het funderen ingrijpend. Houten palen maakten plaats voor betonnen heipalen, die sterker, duurzamer en niet gevoelig voor paalrot zijn. Tegenwoordig kiezen bouwers ook voor geboorde palen en schroefpalen, die trillingsarm en zonder geluidsoverlast kunnen worden aangebracht, wat in dichtbebouwde gebieden een groot voordeel is. Funderen blijft nodig omdat de natuurlijke bodem vaak te zacht of ongelijk is om een gebouw zonder verzakking te dragen.
Gerelateerde termen
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
