Spiegelglas is dik, vlak vlakglas van hoge kwaliteit dat vroeger werd geslepen en gepolijst tot een vervormingsvrij, glashelder oppervlak. De naam verwijst naar het gebruik voor spiegels, maar spiegelglas werd ook toegepast als hoogwaardig vensterglas voor grote, heldere ruiten.
Toepassing
Historisch werd spiegelglas gemaakt als gegoten gietspiegelglas: gesmolten glas werd op een gietplaat uitgegoten en tot een plaat gewalst. Omdat dit oppervlak ruw en dof was, moest de plaat aan beide zijden worden geslepen en gepolijst. Dat maakte grote, dikke en volkomen vlakke ruiten mogelijk, veel groter en helderder dan het geblazen vensterglas van die tijd. Zulk glas was kostbaar en werd gebruikt voor voorname spiegels, etalages en representatieve vensters.
Een spiegel zelf ontstaat door op vlakglas een reflecterende laag aan te brengen. Vroeger gebeurde dat met tin-amalgaam; later werd een dunne zilverlaag (verzilvering), soms aluminium, op de achterzijde aangebracht en met beschermlagen afgewerkt.
Moderne “spiegelglas” is vrijwel altijd floatglas. Doordat floatglas in het floatproces al perfect vlak en vervormingsvrij ontstaat, is slijpen en polijsten overbodig geworden. Een moderne spiegel is dus floatglas met een reflecterende zilver- of aluminiumlaag op de achterkant. De term spiegelglas duidt in de handel nog vaak op helder, hoogwaardig vlakglas.
Gerelateerde termen
- Glas
- Bouwglas
- Dubbelglas
- Draadglas
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
