Glas is een transparant, amorf materiaal dat hard maar bros is en zich in de bouw onderscheidt door hoge lichtdoorlatendheid, chemische stabiliteit en elektrische isolatie. Deze combinatie van eigenschappen maakt glas onmisbaar voor ramen, gevels en talloze andere toepassingen.
Toepassing
De fysische eigenschappen van glas bepalen hoe en waar het wordt ingezet. Glas is amorf: de moleculen hebben geen regelmatige kristalstructuur, waardoor het bij verhitting geleidelijk zacht wordt in plaats van bij een scherp smeltpunt te smelten. Het materiaal is hard en krasbestendig, maar tegelijk bros: het vervormt nauwelijks en breekt plotseling zonder waarschuwing.
Glas heeft een goede drukvastheid, maar een lage treksterkte. Belastingen die buiging of trek veroorzaken zijn daarom kritischer dan drukkrachten. Door de lage treksterkte ontstaat breuk vaak vanuit kleine oppervlaktebeschadigingen.
Chemisch is glas vrijwel inert: het is bestand tegen de meeste zuren, logen en weersinvloeden, wat het duurzaam maakt in de gevel. Wel kan langdurig vocht leiden tot glascorrosie.
Belangrijk in de praktijk is de gevoeligheid voor thermische schok. Glas zet uit bij verwarming; grote temperatuurverschillen binnen één ruit kunnen spanningsbreuk veroorzaken. Gehard glas verhoogt de bestandheid hiertegen.
Verder is glas elektrisch isolerend en kent het een hoge lichtdoorlatendheid, waardoor het licht doorlaat en tegelijk wind en weer buiten houdt.
Gerelateerde termen
- Glas
- Bouwglas
- Dubbelglas
- Glascorrosie
- Spiegelglas
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
