Een hunebed is een prehistorisch grafmonument dat is opgebouwd uit grote zwerfkeien: zware draagstenen met daarop nog zwaardere deksteenen. Het is een van de oudste bouwwerken van Nederland. De hunebedden werden gebouwd door de zogeheten trechterbekercultuur, ongeveer 3400 tot 3100 v.Chr., dus ruim vijfduizend jaar geleden. Ze zijn een vorm van megalietbouw (bouwen met grote stenen).
Bouw en constructie
- Materiaal — grote zwerfkeien (keien) die tijdens de ijstijd door landijs vanuit Scandinavië zijn aangevoerd
- Constructie — rechtopstaande draagstenen vormen de wanden, met daarover platte dekstenen als “dak”; het geheel werd oorspronkelijk deels met aarde bedekt
- Functie — collectief graf; in en bij hunebedden zijn resten van aardewerk, gereedschap en menselijke botten gevonden
Voorkomen en behoud
In Nederland liggen de meeste hunebedden in de provincie Drenthe, met enkele in het noorden van Groningen. Er zijn er iets meer dan vijftig bewaard gebleven. Het grootste is het hunebed D27 bij Borger, waar ook een bezoekerscentrum staat.
Hunebedden zijn beschermde archeologische monumenten. Ze laten zien dat men al in het Neolithicum in staat was om zonder machines stenen van vele tonnen te verplaatsen en te stapelen, vermoedelijk met behulp van rollen, hefbomen en veel mankracht.
Gerelateerde termen
- Megaliet
- Dolmen
- Natuursteen
- Monument
- Cultuurhistorische waarde
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
