Wat is de teen van een dijk?
De teen is de onderste rand van een dijk of talud: de lijn waar het schuine dijklichaam overgaat in het omliggende maaiveld. Een dijk heeft een binnenteen (aan de landzijde) en een buitenteen (aan de waterzijde). Het hoogste deel van de dijk heet de kruin. Langs oevers wordt met de teen ook de overgang bedoeld tussen een harde steenbekleding en de zachte bodem.
Waarom de teen belangrijk is
De teen draagt bij aan de stabiliteit van het hele dijklichaam. Wordt grond bij de teen weggegraven, dan kan het talud gaan afschuiven. Aan de binnenzijde is de teen bovendien de plek waar kwel en piping (water dat onder de dijk door zand meevoert) zichtbaar worden. Bij hoogwater controleren dijkwachten daarom vooral de binnenteen.
Teenbestorting
Aan de waterzijde wordt de teen beschermd tegen golven en stroming met een teenbestorting of teenconstructie, bijvoorbeeld stortsteen, betonblokken of met asfalt gepenetreerde breuksteen. Die bestorting voorkomt uitspoeling en dient als steunpunt voor de bekleding op het talud erboven.
Regels voor bouwen en graven bij de teen
Rond dijken gelden beschermingszones die het waterschap vastlegt in zijn keur of waterschapsverordening. Graven, ploegen, bouwen of het plaatsen van zware objecten in de buurt van de teen is zonder vergunning meestal verboden. De breedte van die zones verschilt per waterschap en per dijk.
Tips:
- Wilt u bij een dijk bouwen, een schuur plaatsen of een tuin vergraven? Raadpleeg eerst de legger en de regels van uw waterschap.
- Ziet u bij hoogwater natte plekken of opwellend water met zand bij de binnenteen? Meld dit direct bij het waterschap.
Gerelateerde termen
- Talud
- Dijkbewaking
- Stenendijk
- Nooddijk
- Kwel
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
