Betondekking is de afstand tussen het buitenoppervlak van het beton en het dichtstbijzijnde wapeningsstaal. Deze laag beton beschermt de stalen wapening tegen invloeden van buitenaf, zoals vocht, zuurstof en agressieve stoffen. Zonder voldoende betondekking kan het staal gaan roesten, wat uiteindelijk leidt tot betonrot en ernstige constructieve schade.
De betondekking wordt gemeten in millimeters en is vastgelegd in de Eurocode (NEN-EN 1992). De minimale dekking hangt af van de milieuklasse waarin de constructie zich bevindt. Voor een standaard binnensituatie geldt een minimale betondekking van circa 20 mm. Bij buitentoepassingen of constructies die in contact komen met water of de grond, loopt dit op tot minimaal 30 tot 50 mm. In agressieve omgevingen, zoals kustzones of industriele ruimtes met chemische belasting, kan de vereiste dekking nog hoger zijn.
Toepassing
Betondekking speelt een rol bij vrijwel elke gewapend-betonconstructie: funderingen, vloeren, wanden, balken en kolommen. Bij het storten van beton wordt de juiste dekking gewaarborgd door het gebruik van afstandhouders, ook wel betondobbers genoemd. Deze houden de wapening op de juiste afstand van de bekisting, zodat er na het storten voldoende betonlaag over het staal zit.
Bij doe-het-zelf-projecten gaat het hier vaak mis. Wapening die op de bodem van de bekisting ligt zonder dobbers, heeft aan de onderkant nul dekking. Dat betekent dat vocht direct bij het staal kan komen. Controleer daarom altijd voor het storten of de afstandhouders correct geplaatst zijn en of de wapening nergens tegen de bekisting aan drukt.
Een vuistregel voor standaard woningbouw: houd minimaal 30 mm dekking aan voor buitenconstructies en 20 mm voor binnenconstructies. Twijfel je? Raadpleeg de constructietekening of een constructeur
.
Gerelateerde termen
—
Meer weten over bouwtermen? Bekijk de volledige kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
