De antislipwaarde is een genormeerde meetwaarde die aangeeft hoe stroef (slip-bestendig) een vloeroppervlak is. Hoe hoger de waarde, hoe minder kans op uitglijden. De antislipwaarde wordt uitgedrukt in een R-waarde (R9 tot R13) volgens de Duitse DIN 51130-norm, die ook in Nederland gangbaar is.
De R-classificatie
De R-waarde geeft de helling aan waarop een proefpersoon met gestandaardiseerd schoeisel op een met olie bestreken vloer nog veilig kan lopen:
- R9 — minimale stroefheid (helling 6-10°), geschikt voor droge binnenruimten
- R10 — lichte stroefheid (helling 10-19°), geschikt voor toiletten, woonkamers en kantoren
- R11 — matige stroefheid (helling 19-27°), geschikt voor keukens, werkplaatsen en garages
- R12 — hoge stroefheid (helling 27-35°), geschikt voor industriële ruimten en buitentrappen
- R13 — zeer hoge stroefheid (helling >35°), geschikt voor slachthuizen en vismijnen
Toepassing in de bouw
De keuze van de juiste antislipwaarde is essentieel bij het specificeren van vloeren:
- Badkamers en douches — naast de R-waarde geldt hier ook de barefoot-classificatie (A, B of C) volgens DIN 51097
- Openbare gebouwen — het Bouwbesluit stelt eisen aan de stroefheid van vloeren in gemeenschappelijke verkeersruimten
- Buitenruimten — terrassen, opritten en galerijen vereisen minimaal R11 vanwege natte omstandigheden
- Horeca en industrie — keukenvloeren en productieruimten vragen R12 of hoger
Hoe wordt de antislipwaarde gemeten?
De meting gebeurt op twee manieren:
- Hellend vlak methode — een proefpersoon loopt op een schuin geplaatste, met olie besmeurde plaat; de maximale helling waarbij men niet uitglijdt bepaalt de R-waarde
- Slingerproef (SRT) — een slingertoestel meet de wrijving van het oppervlak; veel gebruikt voor controles op bestaande vloeren
Bij de keuze van tegels of vloercoatings is het raadzaam om altijd de R-waarde op te vragen bij de leverancier en af te stemmen op het beoogde gebruik.
Gerelateerde termen
- Vloertegel
- Coating
- Bouwbesluit
- Vloerconstructie
