Balloon-framing is een houtskeletbouw-methode waarbij de stijlen (staanders) doorlopen van de fundering tot aan de dakrand, over meerdere verdiepingen. Deze techniek werd ontwikkeld in de 19e eeuw in Noord-Amerika.
Oorsprong en geschiedenis
Balloon-framing ontstond rond 1830 in de Verenigde Staten, toen de industrialisatie zorgde voor machinaal gezaagd hout en massaproductie van spijkers. Dankzij deze innovaties kon een gebouw sneller en goedkoper worden opgetrokken dan met traditionele houtverbindingen. De methode speelde een sleutelrol in de snelle verstedelijking van het Amerikaanse Midwesten.
Werkwijze
Bij balloon-framing lopen de verticale stijlen ononderbroken van de funderingsplaat tot aan de dakgordel. De vloerbalken van tussenliggende verdiepingen worden met behulp van ribben of latten aan de zijkant van deze doorlopende stijlen bevestigd. Dit verschilt fundamenteel van platform-framing, waarbij elke verdieping afzonderlijk wordt opgebouwd en de stijlen slechts een verdieping hoog zijn.
Voor- en nadelen
Een belangrijk voordeel van balloon-framing is de minimale krimp in verticale richting, omdat het hout over de volledige hoogte uit een stuk bestaat. Dit maakt de methode geschikt voor gevels met stucwerk of metselwerk.
Het grootste nadeel is de brandveiligheid. De doorlopende holle ruimtes tussen de stijlen werken als een schoorsteen en kunnen vuur snel van de begane grond naar de zoldering verspreiden. Om deze reden is balloon-framing grotendeels vervangen door platform-framing, waarbij per verdieping brandbarrires worden gecreeerd.
Hedendaags gebruik
In de moderne bouw wordt balloon-framing nog zelden toegepast. Het komt vooral voor bij restauraties van historische gebouwen en in specifieke toepassingen waar minimale verticale krimp vereist is.
Gerelateerde termen
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
