Wat is een basilica?

Een basilica is een bouwvorm waarbij een verhoogd middenschip wordt geflankeerd door lagere zijbeuken, gescheiden door zuilen of pijlers. Door het hoogteverschil ontstaan lichtbeukvensters (clerestory) in de wanden van het middenschip, waardoor daglicht naar binnen valt.

Oorsprong

De basilica-vorm stamt uit de Romeinse tijd, waar het gebouw diende als markthal, rechtszaal of vergaderruimte. Na de legalisering van het christendom in de 4e eeuw werd de vorm overgenomen voor kerkgebouwen, omdat het grote ruimten bood voor bijeenkomsten.

Kenmerken

Een klassieke basilica heeft de volgende eigenschappen:

Toepassing

De basilicavorm is de meest toegepaste plattegrond in de westerse kerkbouw. Van vroegchristelijke kerken in Rome tot gotische kathedralen — het basisprincipe van een hoog middenschip met lage zijbeuken bleef eeuwenlang het uitgangspunt.

In de moderne architectuur wordt de term ook gebruikt voor gebouwen met een vergelijkbare doorsnede, zoals sommige stations en markthallen.

Gerelateerde termen

Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.