Dampspanningsdeling is de verdeling van de waterdampdruk over de verschillende lagen van een wand-, dak- of vloerconstructie. Door per laag te berekenen hoeveel dampdruk er staat, kan worden bepaald op welke plek het risico op condensatie het grootst is. Het is een centraal begrip in de bouwfysica en wordt onder andere gebruikt bij de Glaser-methode.
Hoe werkt dampspanningsdeling?
Aan de warme binnenzijde van een constructie heerst een hogere waterdampdruk dan aan de koudere buitenzijde. Die drukverschillen drijven het transport van waterdamp door materialen heen (dampdiffusie). Elke laag in een constructie biedt weerstand tegen dat transport, uitgedrukt in de Sd-waarde. Hoe hoger de Sd-waarde, hoe meer dampdruk er over die laag valt.
Door per materiaallaag de drukval te berekenen ontstaat een grafiek van de werkelijke dampspanning, die kan worden vergeleken met de verzadigingsdampspanning (afhankelijk van de temperatuur). Op het punt waar de werkelijke dampspanning de verzadigingslijn raakt, ontstaat condensatie.
Toepassing
Dampspanningsdeling wordt gebruikt bij:
- Glaser-berekening — beoordeling of een constructie risico loopt op inwendige condensatie
- Renovatie van geveldetails — controle of na-isolatie geen vochtproblemen veroorzaakt
- Ontwerp van houtskeletbouw — bepalen van de juiste plek voor dampremmer en dampopen folie
- Detailcontrole bij koudebruggen — combinatie met thermische berekening
De vuistregel “dampremmend van binnen, dampopen van buiten” volgt direct uit de logica van dampspanningsdeling: de weerstand neemt af in de stromingsrichting, zodat de damp ongehinderd naar buiten kan ontwijken.
Beperkingen
De klassieke Glaser-methode gaat uit van een statische situatie en houdt geen rekening met opslag van vocht in materialen of met het terugdrogen in de zomer. Voor complexere constructies wordt daarom vaak een dynamische berekening volgens NEN-EN 15026 of met software zoals WUFI gebruikt.
Gerelateerde termen
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
