De kwaliteit van bouwglas is door de eeuwen sterk verbeterd: van dik, bobbelig en kleurig handgemaakt glas naar spiegelvlak, helder floatglas met grote formaten en hoge isolatiewaarde. Die ontwikkeling verliep langs vier lijnen: helderheid, planheid, formaat en prestatie.
Toepassing
In de vroege glasgeschiedenis was vensterglas dik, ongelijkmatig en klein. Handmatige technieken zoals het maanglas en later cilinder- of getrokken glas leverden ruiten op die vaak een groenige tint, luchtbellen en golvingen bevatten. Het beeld erdoorheen was daardoor vertekend, en de beschikbare afmetingen waren beperkt.
Met het getrokken vensterglas (Fourcault, begin 20e eeuw) werd het productieproces gemechaniseerd. Het glas werd egaler en in grotere banen leverbaar, al bleef er lichte vervorming zichtbaar. Een tussenstap richting spiegelvlak glas was het slijpen en polijsten van gegoten glas (spiegelglas), wat helder maar arbeidsintensief was.
De grote doorbraak kwam met het floatprocédé (1959, Pilkington), waarbij vloeibaar glas over een bad van gesmolten tin drijft. Zo ontstaat vanzelf een spiegelvlak, vervormingsvrij oppervlak met constante dikte. Floatglas is helder, in grote formaten leverbaar en vormt tegenwoordig de basis voor vrijwel alle bouwglas.
Naast helderheid en planheid verbeterde ook de prestatie. Enkel glas werd opgevolgd door dubbelglas en later door hoogrendementsglas (HR++) en drievoudig glas (triple), voorzien van coatings en edelgasvulling. Zo combineert modern bouwglas optische kwaliteit met een sterk verbeterde isolatiewaarde.
Gerelateerde termen
- Glas
- Bouwglas
- Dubbelglas
- Spiegelglas
- Glascorrosie
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
