Een kloostersponning is een sponning met een brede, meestal U-vormige uitsparing, bijvoorbeeld in de achterzijde van een vloerdeel of aan de muurzijde van een kozijnstijl. Het is dus geen smalle rechthoekige sponning waarin iets past, maar een uitgefreesde of geschaafde groef die een deel van het houtvlak wegneemt.
Het doel is bijna altijd hetzelfde: kieren voorkomen. Doordat er minder hout de ondergrond raakt, worden kleine oneffenheden overbrugd en kan het hout blijven werken zonder dat het gaat bollen of klemmen.
Inhoudsopgave
Toepassing
- Vloerdelen — aan de onderzijde van een deel wordt een brede groef gemaakt, zodat het deel alleen op de twee randen rust en vlak op de balklaag blijft liggen
- Stofdorpels en onderdorpels — hetzelfde principe: minder contactvlak, minder kieren
- Kozijnstijlen — de muurzijde van de stijl krijgt een kloostersponning die bij het metselen met metselspecie wordt gevuld; die vulling maakt de aansluiting winddicht. In die uitvoering heet het ook wel een kalksponning
- Lichte scheidingswanden — een brede U-vormige sponning in een stijl waarin een wandpaneel kan worden geplaatst
Praktijktips
- Laat voldoende hout staan — de twee opstaande randen naast de groef moeten breed genoeg blijven om het gewicht te dragen; bij vloerdelen is een groef die het grootste deel van de dikte wegneemt vragen om breuk
- Vul een kloostersponning in een kozijn wél echt — een niet volledig gevulde sponning is een doorlopend tochtkanaal langs de hele stijl
- Combineer met folie of een luchtdichtingsband bij nieuwbouw: specie alleen is niet luchtdicht op de lange termijn, omdat hout en metselwerk verschillend bewegen
- Frees met een groeffrees of op de tafelfreesmachine in meerdere doorgangen; in één keer een brede groef nemen geeft uitscheuring
Gerelateerde termen
- Kalksponning
- Glassponning
- Kozijn
- Keepverbinding
- Messing en groef
- Luchtdicht bouwen
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
