Mechanische glasproductie vanaf 1900 verving het handmatige glasblazen door machines die vlakglas in grote formaten trokken en walsten. Aan het begin van de 20e eeuw maakte de industrialisatie een einde aan de kleine, ambachtelijke ruiten. Machines leverden voortaan grotere, vlakkere en gelijkmatiger platen.
Toepassing
De belangrijkste doorbraak was het trekproces. De Belgische ingenieur Émile Fourcault ontwikkelde rond 1904 een methode waarbij een lint glas verticaal uit de smelt omhoog werd getrokken en al stijgend afkoelde tot vensterglas. Kort daarna kwam het Libbey-Owens-proces, waarbij het getrokken glaslint over een rol horizontaal werd geleid. Beide leverden machinaal getrokken vensterglas in continue banen.
Voor draad- en figuurglas werd het walsproces gebruikt: gesmolten glas werd tussen walsen tot een plaat uitgerold. Bij draadglas werd tijdens het walsen een metaalgaas in het glas ingebed. Deze methode maakte ook glas met een oppervlaktepatroon (figuurglas) mogelijk.
De voordelen waren aanzienlijk. De formaten werden veel groter, waardoor grotere ruiten in één stuk mogelijk werden. De planheid en de gelijkmatige dikte namen sterk toe, al bleef getrokken glas lichte optische vervorming vertonen. Pas met het latere floatglasproces (jaren 1950-60) verdween die vervorming vrijwel volledig.
Gerelateerde termen
- Glas
- Bouwglas
- Dubbelglas
- Draadglas
Meer weten over bouwkundige termen? Bekijk onze kennisbank op fredsbouwtekeningen.nl.
